روز سوم مرداد سال 1367 ارتش آزادیبخش ملی ایران به‌استعداد 10 لشگر رزمی و از 5 محور تهاجم خود را علیه رژیم ضدبشری خمینی و نیروهای سركوبگر و جنگ افروز آن آغاز كرد. این عملیات در یكی از حساسترین مراحل تاریخ ایران صورت گرفت. زیرا خمینی كه طی 8 سال جنگ ضدمیهنی، صلح را به‌منزله‌ی‌‌‌‌‌‌‌ دفن رژیم و جنگ را نعمت الهی توصیف كرده بود، با یك چرخش 180 درجه‌ای ناگهان به‌آتش بس تن داد و به‌اذعان خودش زهر بدتر از مرگ را خورد. خمینی بر آن بود كه با این كار ارتش آزدیبخش ملی را قفل كند و چنین جلوه دهد كه مقاومتی برای سرنگونی رژیمش وجود ندارد و هرچه هست در چارچوب جنگ رژیم با عراق خلاصه می‌شود و بس. متقابلا پاسخ ارتش آزادیبخش به‌خمینی نیز پاسخی بسیار سنگین، قوی و تاریخی بود. به‌نحوی كه در واكنشهای دشمن آمده بود كه این عملیات ”نقطه‌‌‌‌‌‌‌عطفی” در تاریخ رژیم و ”خطر بزرگی” برای آن بوده است. ارتش آزادیبخش ملی ایران در پیشروی خود به‌عمق خاك میهن شهرهای كرند و اسلام آباد را فتح نمود و تا دروازه‌‌‌‌‌‌‌كرمانشاه پیش رفت. رژیم آخوندی كه كابوس سرنگونی را به‌چشم دیده بود، با گسیل 200هزار تن از مزدوران و نیروهایش با تمامی تجهیزات هوایی و زمینی و موشكی به‌مقابله با ارتش آزادیبخش ملی ایران برخاست. عملیات فروغ جاویدان تا روز هفتم مرداد ضربات بسیار سنگینی بر دشمن وارد ساخت. در این عملیات 1304 مجاهد خلق جان خود را نثار آزادی میهن اسیرشان كردند و جاودانه شدند.