خواهران و برادران عزيز، اشرفيهاى سرفراز،
بيست ‌و دومين ‌سالروز حماسه کبير فروغ جاويدان و نخستين سالروز حماسه پايدارى فروغ ايران، بر همه شما گرامى باشد.
شما امروز مزار شهداى فروغ ايران را زيارت کرديد، زيارت قبول و جاى من خالى.
به ياد روزى افتادم که همراه با مسعود به زيارت مزار شهيدان فروغ جاويدان در کربلا رفتيم. البته نه همه شهيدان.
چون اکثر آنها در مزار‌هاى بى‌نام و نشان در منطقه اسلامآباد و کرمانشاه و بهخصوص در حوالى چارزبر آرميده‌اند و شمار کمى از آنها به کربلا آورده شده بودند.
مى‌بينيد اين روزها سران رژيم مجدداً از صدر تا ذيل، درباره عمليات فروغ جاويدان و از لرزه‌يى که بر ارکان رژيمشان انداخت، مى‌گويند، بله! لرزه سرنگونى.
که مطمئناً بهزودى زود خواهد رسيد.
روزى مى‌آيد که مزار شهداى فروغ جاويدان مانند مرواريد زيارتگاه عمومىخواهد شد و مردم ايران در سراسر کشور به زيارت تربت پاکشان خواهند شتافت.
ياد آن پهلوانانى گرامى باد که با خونشان، مقاومت را چنان بيمه و تضمين کردند که بعد از بيست و يک سال شما توانستيد اشرف را در فروغ ايران به‌طور جهانى و بين‌المللى و منطقهيى به اوج برسانيد.
با درودهاى ‌بيکران‌ به جاودانه فروغها و ستارگان بى‌مثال آسمان مقاومت ايران، از مسلم و مهين و طاهره و ناهيد و حميد و رحيم و سعيد و ساسان و على… تا حنيف، سياوش، مهرداد، عليرضا، اصغر، امير، فردين، شعبان، محمدرضا، حسين و مهرداد.
و حالا، پس از يکسال، مى‌بينيم که چگونه نامشان جاودانه شد و الهام‌بخش جوانان ايران گرديد.
اى نفس‌هاى مطمئنه، اى شهيدان به‌خون خفته که در مزار مرواريد آرميده‌ايد، نگاه کنيد که بعد از يکسال، امروز  چگونه جوشش خونهاى شما  ثمرات خود را در همه پهنه‌ها  ظاهر کرده است.
خوشا به ارواح طيبه شما،
و خوشا به اين‌همه بهره و ثمره، که مايه غبطه و آرزوى هر مجاهد و هر مبارز و هر آزادىخواهى است.
چه زيبا و به‌جا، برادرانم حسن و على و مهران و خواهرانم مهرناز و شايسته و عاصفه که در لحظه  وداع با اين شهيدان، با بهترين بيان اين معنا را گفتند.
خوشا شهيدانتان، که در کوران هجوم سياه دژخيمان، بن‌مايه پايدارى را در آن يافتند که آنچه را که بايد انجام داد، در همان لحظه‌يى که بايد، به انجام برسانند.
خوشا بى‌باکى و تهورتان، که اگر بر ظلمت هول و اضطراب چيرگى نيافته بوديد، از مقاومت براى آزادى اثرى باقى نمى‌ماند.
خوشا اشرف که هم‌چون بادى نيرومند بر بادبان قيام و آزادى مى‌وزد.
و به قول آن سرود ايتاليايى، چون گلى است روئيده از خون. و چون لبخندى گلگون در قاب مشرق که مهر آزادى را با نورى دم‌افزون به ايران مى‌دمد.
 حمله ۶ و ۷مرداد، حمله‌يى براى انهدام قطعى اشرف بود. رژيم ولايتفقيه و همدستان عراقيش براى يکسره کردن کار اشرف، همه چيز را با تمام جزئياتش مهيا کرده بودند. چه از نظر سياسى، چه از نظر نظامى.
حتى احکام غيرقانونى جلب ۳۶تن از مسئولان مجاهدين را صاد‌ر کرده بودند که مى‌بايست پس از پاشيده شدن اشرف دستگير شوند.
به علاوه، دولت آمريکا برخلاف قوانين بين‌المللى، به تعهدات امضا شده خود براى حفاظت از ساکنان اشرف پشت‌پا زد.
با اين همه، آنچه در  محاسبه هيچ يک از طرفها از آمريکا و دولت مالکى تا خود رژيم نمى‌گنجيد، پايدارى اعجاب‌آور شما بود.
آخر غيرممکن را ممکن کرديد. دنيايى را تکان داديد و قدرت حقيقى‌تان را نشان داديد. در کجا؟  
در صداقت و فدا و ايمانى که کسب کرده‌ايد.
در پايدارى ۳۶مجاهد اشرفى، در آن ۷۲روزى که از زندانى به زندان ديگر در اعتصاب غذا و اعتصاب خشک بودند.
و در کارزار حاميان صديق شما که با هزاران آکسيون و تظاهرات و  با ۷۲روز اعتصاب غذا در اروپا و آمريکا و کانادا وجدان جهان را بيدار کردند.
در اسفند ۸۷ ولىفقيه ارتجاع با اعلام توافق دوجانبه رژيمش با دولت عراق براى از بين بردن اشرف، يک برگ تعيين‌کننده را به کار گرفت که مى‌بايست سه هدف استراتژيک را برآورده سازد:
نخست آن که با از ميان برداشتن شما، اساس مقاومت و مبارزه عليه رژيم ولايتفقيه را از بين ببرد.
ديگر آن که با پر کردن دست خامنه‌اى، جراحى درون رژيم و سپس بيرون کشيدن يک‌ضرب پاسدار احمدىنژاد از صندوقهاى انتخابات تقلبى را بدون هرگونه تنشى از سر بگذارند.
و سوم اينکه مى‌خواست با درهم شکستن سد استوار اشرف از سر راه سياست بلعيدن عراق، انتخابات اين کشور را مصادره کند و سلطه خود بر حاکميت عراق را حفظ کند.
تمام اين نقشه‌ها را شما با ”فروغ ايران“ بر هم زديد.
شما ماندگار شديد، نامتان در جهان پرآوازه گرديد و اشرف محور همبستگى ملى ايرانيان شد؛ کانون اميد براى آينده و منشأ انگيزش و حرکت در مبارزه براى آزادى.
در داخل ايران اشرف الهامبخش قيام‌کنندگان شد، فراخوانهاى باند مغلوب رژيم براى دفاع از قانون اساسى ولايتفقيه و حفظ اين نظام ضدانسانى را بى‌اثر کرد و همگان را به مبارزه و قيامى برانگيخت که شعار آن ”مرگ بر اصل ولايت فقيه“ است.
و سرانجام اينکه پايدارى شما همان چيزى را برآورده ساخت که خامنه‌اى و نخستوزير آخوندنشان عراق از آن بيمناک بودند. و آن فراهم کردن مبناى شکست مالکى در انتخابات بود که فرصت نخستوزيرى دوباره را از او سلب کرد.

حالا دوباره به ”فروغ ايران“ نگاه کنيد:
مانند کوهى که هرچه از آن فاصله مى‌گيريم، عظمت و شکوهش بيشتر ديده مى‌شود‌.
مثل رود خروشانى که دشتهاى تشنه را سيراب مى‌کند؛ سيراب از اميد و انگيزه و روشنايى
و مثل چشمه‌يى که همه دستاوردها و پيشرفتهاى يک سال گذشته از آن جوشيده و مى‌جوشد.
فهم جايگاه فروغ ايران، صحت اين واقعيت را  که  اشرف کانون استراتژيکى نبرد است، برجسته مى‌کند. اگر اشرف کانون استراتژيکى نبرد براى آزادى نبود، محال بود که بتواند چنين کارکردى در مبارزه مردم ايران داشته باشد. و محال بود که بتواند اين چنين ايران و جهان را به سوى خود و به دفاع از خود برانگيزد.
خود را براى جهش‌هاى بزرگتر آماده سازيد.
در سالگرد ”فروغ ايران“ همچنين خاطره قهرمانى و پايدارى همه اشرفيها را گرامى مى‌دارم و با آنها و مظاهر و سمبلهاى پايدارى هفتساله بهخصوص برادرم مجاهد صديق حسين رحيمى، که به تازگى به عهد خود با خدا و خلق وفا کرد، درود مىفرستم.
سلام بر تک‌تک شما                                                                             
سلام بر آزادى
سلام بر مردم ايران.